Responsive image


พจนานุกรมไทย-ไทย

Dictionary Thai-Thai
Main Back Next
เบิก,เบิก ๑
เบิก,เบิก ๑
เบิก ๑
ก. เปิด ใช้ในลักษณะอย่างเปิดผ้าคลุมบายศรีออก เรียกว่า เบิกบายศรี, ทําให้กว้าง เช่น เบิกถนนออกไป เบิกท้องร่อง; ขอให้จ่าย เช่น เบิกเงิน เบิกของ; นําเข้าเฝ้า เช่น เบิกตัว.;

More
เบิก,เบิก ๒ | เบิกความ | เบิกทาง | เบิกทูต | เบิกบาน | เบิกพยาน | เบิกพระเนตร | เบิกพระโอษฐ์ | เบิกไพร | เบิกไม้ | เบิกเรือ | เบิกโรง | เบิกโลง | เบิกแว่นเวียนเทียน | เบิกอรุณ | เบิ่ง | เบี้ย,เบี้ย ๑ | เบี้ย,เบี้ย ๒ | เบียก | เบียกบ้าย | เบี้ยกันดาร | เบี้ยแก้ | เบี่ยง | เบี่ยงบ่าย | เบียด | เบียดกรอ | เบียดบัง | เบียดเบียน | เบียดแว้ง | เบียดเสียด |

ตัวอย่าง ฉันรักประเทศไทย
แปลภาษาคาราโอเกะ :: การเขียนชื่อไทยเป็นอังกฤษ :: วิธีเขียนภาษาคาราโอเกะ :: ทำภาพคาราโอเกะ :: แป้นพิมพ์คีย์บอร์ดภาษาไทย
แชร์